Η ιστορική προέλευση των παιγνιόχαρτων!

Η ιστορία πίσω από τα παιγνιόχαρτα είναι τόσο συναρπαστική, όσο και μυστηριώδης. Αυτό συμβαίνει καθώς ενώ γνωρίζουμε πολλά αποδεδειγμένα στοιχεία για την προέλευσή τους, παράλληλα υπάρχουν παράμετροι που θολώνουν το τοπίο. Για παράδειγμα, το υλικό με το οποίο κατασκευάζονται, δηλαδή το χαρτί, είναι αναλώσιμο, με αποτέλεσμα να χάνεται γρήγορα με την πάροδο του χρόνου, μπερδεύοντας έτσι περισσότερο τις έρευνες.

Τα πρώτα δείγματα παιγνιόχαρτων τα συναντάμε στις Ινδίες, στην Περσία και στην Αίγυπτο. Ωστόσο οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι η αληθινή καταγωγή  τους εντοπίζεται στην Κίνα, εκεί δηλαδή όπου εφευρέθηκε το χαρτί.

Στην Ευρώπη τα παιγνιόχαρτα θεωρείται ότι έφτασαν με το εμπόριο των Αιγυπτίων, κατά τον 14ο αιώνα. Στη μορφή της εποχής εκείνης, συναντάμε αρκετά κοινά στοιχεία με τις σημερινές τράπουλες της Ευρώπης. Τότε όπως και σήμερα, οι φυλές ήταν 4, ενώ σκίτσα μπαστουνιών και σπαθιών μετεξελίχθηκαν στις ομώνυμες σημερινές φυλές της τράπουλας. Επίσης, φύλλα με κούπες ή νομίσματα συναντώνται μέχρι και σήμερα σε ισπανικά ή σε ιταλικά παιγνιόχαρτα.

Μετά την πρώτη «εισβολή» της τράπουλας στη Νότια Ευρώπη, η διάδοσή τους ήταν θέμα χρόνου. Το βολικό μέγεθος και το βάρος τους έκαναν τη μεταφορά τους από τους στρατιώτες εξαιρετικά εύκολη. Μετά την επικράτησή τους στην Ευρώπη, τα παιγνιόχαρτα πέρασαν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, μέσα στις τσέπες στρατιωτών και εξερευνητών.

Αν και είναι γεγονός ότι οι διαφορετικές κουλτούρες ενσωμάτωσαν στην τράπουλα τα δικά τους ιδιαίτερα στοιχεία, ήταν κοινός τόπος ότι όλοι μεταχειρίστηκαν ευδιάκριτα σύμβολα, που παρέπεμπαν σε απτά αντικείμενα. Επίσης, οι πρώιμες τράπουλες δεν περιείχαν γυναικεία φιγούρα, γεγονός που αντανακλά την ανδροκρατούμενη φύση των δικαστηρίων της εποχής.

Η διχρωμία των φυλών – κόκκινο, μαύρο – πρωτοξεκίνησε κατά τον 14ο αιώνα, για να προσφέρει καλύτερη αναγνωσιμότητα. Η τελική μορφή της τράπουλας σχεδόν ολοκληρώθηκε από τον 15ο αιώνα, και από τότε ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει.

Αρχικά, τα τραπουλόχαρτα ήταν χειροποίητα και μέχρι την τυποποίηση των μεθόδων παραγωγής χαρτιού και εκτύπωσης, ήταν διαθέσιμα μόνο στις ανώτερες οικονομικά τάξεις. Όταν διαδόθηκαν όμως και στους πιο φτωχούς, ξεκίνησαν ανησυχίες για την αύξηση της διαφθοράς στα χαμηλότερα στρώματα.

Τότε, η εκκλησία εξαπέλυσε αγώνα εναντίον της τράπουλας, ενώ  το 1376, απαγορεύτηκε στη Φλωρεντία. Περίπου την ίδια περίοδο, τα τυχερά παιχνίδια με τράπουλα τιμωρούνταν με πρόστιμο στη Γερμανία, ενώ το 1423, ο Άγιος Bernadine της Σιένας στην Μπολόνια κίνησε σταυροφορία εναντίον της τράπουλας, οπότε και κάηκαν χιλιάδες τράπουλες σε δημόσια πυρά.

Τα παιγνιόχαρτα όμως δεν χρησιμοποιήθηκαν πάντα για σκοπούς παιχνιδιού. Κάποια περίοδο κυκλοφορούσαν τυπωμένα μόνο από τη μια όψη, οπότε η κενή πλευρά αξιοποιούνταν για την αλληλογραφία, ή ακόμα και την έκφραση ερωτικών μηνυμάτων. Στην Ολλανδία, όταν μια μητέρα εγκατέλειπε ένα βρέφος, αφήνοντας μήνυμα πάνω σε ένα τραπουλόχαρτο. Αν η κάρτα ήταν σχισμένη στη μέση, τότε αυτό αυτόματα σήμαινε ότι κάποια ημέρα η μητέρα θα επιστρέψει και θα αναζητήσει το παιδί της!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *