Η ιστορία πίσω από το «Φιδάκι»

Το «Φιδάκι» είναι ένα από τα αγαπημένα επιτραπέζια παιχνίδια της παιδικής ηλικίας, που συνδέεται με μια μακραίωνη παράδοση και ιστορία. Για πρώτη φορά, το καταπληκτικό αυτό παιχνίδι, παίχτηκε στην αρχαία Ινδία. Αποτέλεσε δημιουργία των Ινδουιστών πνευματικών δασκάλων και τότε το επικρατέστερο όνομά του ήταν Moksha Patamu. Ανάμεσα στα υπόλοιπα ονόματα με τα οποία έγινε δημοφιλές στον χώρο του ινδουισμού, ήταν το «Leela». Η φιλοσοφία του παιχνιδιού αντανακλούσε τη συνείδηση της θρησκείας για την καθημερινή ζωή.

Το «Φιδάκι» έκανε το ντεμπούτο του στη Βικτωριανή Αγγλία με τον τίτλο «Σκάλα προς τη σωτηρία», το 1892 από τον John Jacques. Έπειτα, χρειάστηκε να περάσει μισός ακόμα αιώνας μέχρι να διασχίσει τον Ατλαντικό και να πάρει την τελική του μορφή, από τον κατασκευαστή παιχνιδιών  Milton Bradley.

Ας επιστρέψουμε όμως στην Ινδία για να γνωρίσουμε τη φιλοσοφία του παιχνιδιού. Εκεί, τα παιδιά συνήθιζαν αν παίζουν το παιχνίδι, σαν ένα μέρος της εκπαιδευτικής τους διαδικασίας. Σκοπός του ήταν να διδάξει τις συνέπειες των καλών πράξεων έναντι των κακών. Οι σκάλες αποτελούσαν τα σύμβολα των αξιών, όπως η ευγένεια, η πίστη και η ταπεινοφροσύνη, ενώ τα φίδια ήταν οι κακοί οιωνοί, η κακή τύχη, θυμός κλπ.

Το ηθικό δίδαγμα του παιχνιδιού συνοψίζεται στην αλήθεια ότι ένα άτομο μπορεί να επιτύχει τη σωτηρία μέσα από την εκτέλεση δίκαιων και καλών πράξεων. Αντιθέτως, οι κακοί οιωνοί – τα φίδια – τροφοδοτούν τιε κατώτερες μορφές της ζωής.

Το «Φιδάκι» μπορεί να παιχτεί από όλους, ανεξάρτητα από την ηλικία, ενώ οι παράμετροι του είναι μόνο οι σκάλες, τα φιδάκια και η τύχη των παικτών. Το πιο εντυπωσιακό σημείο βέβαια είναι τα αντικρουόμενα συναισθήματα που γεννά – αυτά της ελπίδας και της απελπισίας – . Με σταθερό του στόχο πάντα τον τερματισμό, ή με άλλα λόγια τη σωτηρία…!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *